Search

W poszukiwaniu dobrego terapeuty, czyli o tym komu opowiedzieć o swoim życiu.

Updated: Aug 27, 2020

Aby pójść na terapię trzeba najpierw wykonać serię niekoniecznie przyjemnych kroków. Po pierwsze zauważyć, że coś w naszym życiu nie jest tak jakbyśmy tego sobie życzyli (alternatywnie, posłuchać kolegi, kiedy nam to próbuje powiedzieć). Po drugie, uznać, że nie wszystko jesteśmy w stanie wymyśleć i naprawić sami lub przy pomocy koleżanki na spotkaniu przy kawie. Po trzecie, podjąć decyzję o tym, że nasze zdrowie i samopoczucie oraz przyszłość nasza i tych nam najbliższych są ważne i wymagają ciągłej pracy. Po czwarte, że inwestycja w nasz umysł jest tak samo ważna, jak inwestycja w nasze ciało, garderobę, dom…Następnie, trzeba zawrzeć z samymi sobą pakt- że podejmę działania, żeby czuć się lepiej/zrozumieć siebie lepiej i poradzę się kogoś, kto zawodowo zajmuje się rozpętywaniem ludzkich trudności.


Wygląda łatwo, prawda? Okazuje się, że dla większości Polaków, dojście do tego momentu jest niezwykle trudne. Jeśli jednak jesteś na tym etapie, albo myślisz, że kiedyś mógłbyś być, dalsza część tego artykułu może być Tobie pomocna. Jeśli wiesz o kimś, komu informacja na te tematy mogłaby pomóc, też poczytaj.

W UK funkcjonuje co najmniej kilka nazw na to co w Polsce nazywa się psychologiem/terapeutą. Poniżej przedstawiam kilka luźno zdefiniowanych ‘zawodów’, które wpisują się w pole ‘zdrowia psychicznego’.

1. Psychiatra- Jedyny specjalista, który ma prawo przepisać Ci leki z zakresu zdrowia psychicznego. W UK po leki pierwszej pomocy na obniżony nastrój, bezsenność, czy też lęki można zgłosić się do GP. Lekarze z reguły nie dają leków. Leki wydaje apteka na podstawie recepty. Terapeuci nie mają uprawnień do przepisywania, sugerowania czy też dostarczania Ci leków. Jeśli Twój terapeuta da Ci leki nie mając do tego uprawnień, to łamie prawo i naraża Twoje zdrowie.


2. Psycholog- najczęściej osoba, która ukończyła studia magisterskie lub doktorskie w dziedzinie psychologii. Ci psychologowie, którzy zajmują się terapią, najczęściej ukończyli specjalizację z psychologii klinicznej. Większość ma formalne uprawnienia diagnostyczne. Psychologowie prowadzą terapię psychologiczną, która często jest krótko terminową i ma za zadanie pomóc klientowi w sprawach doraźnych (chociaż niektórzy, podobnie jak opisani niżej counsellorzy, doszkalają się w terapiach długoterminowych). Dodatkowo, magister psychologii w UK zajmuje się raczej badaniami i teorią, a uprawnienia terapeutyczne uzyskuje dopiero po zdaniu egzaminów doktorskich (nieco inaczej funkcjonuje to w Polsce).


3. Counsellor (tytuł nie funkcjonuje w Polsce)- osoba, która ukończyła co najmniej 3.5 lat treningu terapeutycznego. Najczęściej trening counsellora jest na poziomie wystarczającym do wykonywania zawodu, chociaż ogromna ilość counsellorów i psychoterapeutów w UK doszkala się po uzyskaniu dyplomu. Tradycyjnie counsellor był osobą, która podobnie jak psycholog, zajmowała się terapią osób z problemami doraźnymi, chociaż nie jest to obecnie tak jasne. Obecna tendencja, którą dostrzegamy w ‘świecie counsellingu’ jest w kierunku specjalizacji w pracy ze specyficznym problemem (np. traumą, przemocą, żałobą, uzależnieniami czy też zaburzeniami odżywiania) oraz w doszkalaniu się w terapiach skoncentrowanych na pracy z treściami z przeszłości (głównie z okresu dzieciństwa). Coraz więcej counsellorów podejmuje się pracy długoterminowaj.


4. Psychoterapeuta- w Polsce osoba, najczęściej po studiach magisterskich (psychologia lub kierunki pokrewne) oraz specjalistycznym co najmniej 4-letnim studium psychoterapeutycznym w wybranej metodzie terapeutycznej. Tradycyjnie psychoterapeuta zajmował się terapią długoterminową i miał większe od counsellora umiejętności w pracy z treściami z przeszłości. W UK nie ma formalnego rozróżnienia tytułu counsellora i psychoterapeuty, chociaż umownie mówi się, że psychoterapeuta zajmuje się terapią osób, które potrzebują pomocy długoterminowej.

· W UK to jak się terapeuta tytułuje zależy od tego jaką nazwę miał jego/jej kurs. Counsellorzy i psychoterapeuci, w zależności od preferencji metodologicznych pracują krótko i długoterminowo. Dodatkowo, rzesza terapeutów jest wykształcona w pracy specyficzną metodą, np. psychodynamiczną, czy też bardzo obecnie widoczną CBT (poznawczo-behawioralną) lub w terapii integratywnej, gdzie różne metodą są łączone, żeby dostosować je do potrzeb pacjenta.


5. Hipnoterapeuta- najczęściej osoba, która ukończyła studium pracy w hipnozie. Często osoba taka nie potrzebuje wcześniejszego doświadczenia terapeutycznego czy też studiów aby zacząć kurs hipnozy. Hipnoza jest metodą, nie terapią, dlatego ktoś kto posługuje się hipnozą w trakcie terapii, powinien wcześniej ukończyć studium psychoterapeutyczne. Nie zawsze tak jest, warto więc zwrócić uwagę na to, czy hipnoterapeuta jest faktycznie terapeutą, czy hipnotyzerem.


6. Specjalista terapii uzależnień- jak sama nazwa wskazuje, osoba, która specjalizuje się w pomaganiu tym, którzy mają problemy uzależnieniowe, ale także ich rodzinom. Terapeuta taki najczęściej ukończył 2-letnie studium specjalistyczne.


7. Terapeuta zajęciowy- najczęściej magister pedagogiki, który specjalizuje się w pracy z osobami doświadczającymi niepełnosprawności oraz problemów rozwojowych czy psychicznych. Terapeuta zajęciowy nie jest psychoterapeutą (ani w UK ani w Polsce) i jego/jej praca polega na aktywizacji/zmianie behawioralnej w celu poprawienia funkcjonowania pacjenta. Magister pedagogiki nie ma uprawnień psychoterapeutycznych.


Niezależnie od tego, w jaki sposób terapeuta jest wykształcony lub jaką formą terapii się zajmuje, jest kilka zasad, które każdy etyczny terapeuta będzie przestrzegał.